Eπειδή θέλω να ζήσω, όσο μου απόμεινε και δεν ξέρω πόσο είναι, αποφάσισα, απο καιρό τώρα, να μην αφήσω έτσι εύκολα όσους καπηλεύονται ζωές, χαρές, δικαιώματα άλλων να κάνουν εύκολα το χόμπι τους.
Αυτά που μπορούμε να κάνουμε, θα τα κάνουμε, θα φωνάξουμε, θα φωτίσουμε, θα καταγγείλουμε.
Σήμερα, το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου. Σήμερα τα δισεκατμμύρια πιστών των απανταχού θρησκειών είναι μπλεγμένα σε δογματισμούς, σε αγκυλώσεις και τυφλά πιστεύω. Σήμερα, έχουμε γεμίσει ανθρώπους που κάνουν πράγματα επειδή μπορούν και όχι επειδη πραγματικά το χρειάζονται, άσχετα αν καταπατούν άλλων τα ιδανικά, αν εκμεταλλεύονται τη φτώχια και την ειλικρίνια αγνών καθαρών ανθρώπων.
Ετούτη δω θα ναι μια καταγγελία, άλλοτε διανθισμένη με χιούμορ, με σάτιρα, με σαρκασμό κι άλλοτε με θυμό, με οργή αλλα με στόχο πάντα, με κατεύθυνση για κάτι καλύτερο. Ψευδαίσθηση ; Αυταπάτη οτι κάτι κάνουμε ; Ισως.
Αλλα δεν θα το βουλώσουμε, μεχρι να κλείσουμε τα μάτια. Τότε θα πρέπει να έχουμε σπείρει εναν σπόρο ελπίδας αφημένο στα χέρια όσων μας αγαπούν, και θα χουμε ησυχάσει. Εκείνο το ελαφρό μειδίαμα που έχουν οι νεκροί θα ναι στη φάτσα μας. Θα ναι σαν να λέμε : ” Εφυγααα… χοχοχο… για να δούμε τωρα τι μπορείτε να κάνετε “.
Κάπου στην Εύβοια ειχα σταμπάρει απο μικρς έναν βράχο στην άκρη μια παραλίας. Πίστευα, δεν ξέρω γιατι, οτι έχει κάποια δύναμη αυτός ο βράχος. Δεν ειχα πάει πιο κοντά του απο τα 50 μέτρα, ώσπου αποφάσισα να ανέβω μια μερα. Αφησα τους φίλους μου κάτω να λιάζονται, κι ανέβηκα πάνω. Θά ταν κάπου 20 μέτρα πιο ψηλά απο την αμμουδιά, και εκει πάνω έβλεπα τόσο πολύ μπλε κάτω στη θάλασσα, κι ανταύγειες του ήλιου να στραφταλίζουν, που καθάρισε ο νούς για πάντα. Εκει ειδα ποιο πράγμα δεν θα αφήσω να διαπραγματευτούν άλλοι όσο ζω, με ότι μέσο μπορώ να διαθέσω. Την δική μου τη ζωή και όσων αγαπώ.
Κάτω τα χέρια απο την ζωή μου.
