.
Drunken blogging
Μαρτίου 22, 2008 — aparamylosΠιωμένο blogging
ή οτι να ναι, όπως έλεγε ενας φίλος.Υπάρχουν τύποι που τα πίνουν, δηλαδή τα τσούζουν κανονικά και αρκετά συχνά.Οταν βρέθηκαν σε μια κάπως νηφάλια φάση, άνοιξαν ενα μπλόγκ, μπορεί και δύο, κι εγραψαν 1-2 ποστς. Αποθηκεύουν και το login και password γιατι ξέρουν οτι δεν θα το θυμούνται μετά.
Ενα βράδι, μετα απο πολλλά ξύδια, ανοίγουν το μπλογκ, παραπατώντας, και τσακώνοντας κι άλλη μια μπυρα απο το ψυγείο που εύκολα βρίσκουν οταν τραβήξουν κατι κι ανάψει φωτάκι ! Ωπαλάκια ! να την η μπύρα !
Ανοιγουν νεο θέμα και γράφουν οτι κατεβάσει το παραζαλισμένο κεφάλι τους, συνήθως απόκρυφες σκέψεις, εμπλουτισμένες με μπόλικη παραίσθηση.Ομολογω οτι κι εγω εχω ποστάρει πιωμένος αλλα μόνο σε θεματάκια χιουμοριστικά, για χαβαλέ. Ξέρω οτι ειναι επικίνδυνο να γράφεις σε κατάσταση εκτός πραγματικότητας.Οσοι προσπαθήσουν να βγάλουν άκρη με τα γραφόμενα, ισως βγάλουν νόημα αν αντιληφθούν οτι ο συγγραφέας ηταν σε περίεργη φάση, ίσως παλι να τον παρεξηγήσουν, ίσως να σχολιάσουν, ισως ειρωνευτούν.Αυτου του είδους τα μπλόγκ, τα χαρακτηρίζει συχνά μια αθυροστομία, μια κάποια επιθετικότητα και δόσεις υπερβολής.Ο συγγραφέας μπορεί και να επιδιώκει να ερχεται πρώτα σε κατάσταση ευφορίας για να γράψει, γνωρίζοντας οτι ετσι απελευθερώνεται και μπορεί να μιλάει χωρίς πολλή σκέψη γι αυτά που θέλει να πει και να δείξει.
ή οτι να ναι, όπως έλεγε ενας φίλος.Υπάρχουν τύποι που τα πίνουν, δηλαδή τα τσούζουν κανονικά και αρκετά συχνά.Οταν βρέθηκαν σε μια κάπως νηφάλια φάση, άνοιξαν ενα μπλόγκ, μπορεί και δύο, κι εγραψαν 1-2 ποστς. Αποθηκεύουν και το login και password γιατι ξέρουν οτι δεν θα το θυμούνται μετά.
Ενα βράδι, μετα απο πολλλά ξύδια, ανοίγουν το μπλογκ, παραπατώντας, και τσακώνοντας κι άλλη μια μπυρα απο το ψυγείο που εύκολα βρίσκουν οταν τραβήξουν κατι κι ανάψει φωτάκι ! Ωπαλάκια ! να την η μπύρα !
Ανοιγουν νεο θέμα και γράφουν οτι κατεβάσει το παραζαλισμένο κεφάλι τους, συνήθως απόκρυφες σκέψεις, εμπλουτισμένες με μπόλικη παραίσθηση.Ομολογω οτι κι εγω εχω ποστάρει πιωμένος αλλα μόνο σε θεματάκια χιουμοριστικά, για χαβαλέ. Ξέρω οτι ειναι επικίνδυνο να γράφεις σε κατάσταση εκτός πραγματικότητας.Οσοι προσπαθήσουν να βγάλουν άκρη με τα γραφόμενα, ισως βγάλουν νόημα αν αντιληφθούν οτι ο συγγραφέας ηταν σε περίεργη φάση, ίσως παλι να τον παρεξηγήσουν, ίσως να σχολιάσουν, ισως ειρωνευτούν.Αυτου του είδους τα μπλόγκ, τα χαρακτηρίζει συχνά μια αθυροστομία, μια κάποια επιθετικότητα και δόσεις υπερβολής.Ο συγγραφέας μπορεί και να επιδιώκει να ερχεται πρώτα σε κατάσταση ευφορίας για να γράψει, γνωρίζοντας οτι ετσι απελευθερώνεται και μπορεί να μιλάει χωρίς πολλή σκέψη γι αυτά που θέλει να πει και να δείξει.
Η προχωρημένη ώρα δημοσίευσης βοηθάει τον συγγραφέα να νιώθει απομονωμένος και ασφαλής, να νιωθει εκείνος, το ποτό του και το κείμενο.
Προσωπικά εχω συναντήσει μερικά τέτοιου είδους μπλόγκς και εχω διαβάσει κείμενα, αλλα δεν θα έλεγα οτι ειναι απο το είδος των μπλόγκς που θα επισκέφτεται κανεις συχνά με διάθεση συζήτησης, ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων.Εκτος κι αν ο αναγνώστης ειναι κι εκεινος νυχτοπερπατητής .
( η αλήθεια ειναι οτι πολλοί είμαστε της νύχτας τα καμώματα … χεχεχε … )
Προσωπικά εχω συναντήσει μερικά τέτοιου είδους μπλόγκς και εχω διαβάσει κείμενα, αλλα δεν θα έλεγα οτι ειναι απο το είδος των μπλόγκς που θα επισκέφτεται κανεις συχνά με διάθεση συζήτησης, ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων.Εκτος κι αν ο αναγνώστης ειναι κι εκεινος νυχτοπερπατητής .
( η αλήθεια ειναι οτι πολλοί είμαστε της νύχτας τα καμώματα … χεχεχε … )
Bloggers manifest και άλλα ωραία
Μαρτίου 1, 2008 — aparamylosΕντάξει μην τρελλαίνεστε. Δεν θα βγάλω δικό μου μανιφέστο. Θέλω πολύ όμως να καταλάβουν κάποιοι καψαμπέλιγδες οτι το να χρησιμοποιεί κανεις ύπουλα ενα μέσον ειναι ξεφτίλα. Δίνει ετσι δικαίωμα στους κρατούντες να ταπώσουν ενα μέσον που άλλοι το χρησιμοποιούν ήρεμα, δημιουργικά και με μεράκι να τα θεωρήσουν όλα σχεδόν, σαν τα μούτρα; των καψαμπέλιγδων. Μα γιατι οι τύποι αυτοί έχουν φάτσα σαν του Μάκη ; Είναι κάποιο είδος ανθρωπίζων που ανατράφηκε ανάμεσά μας χωρίς εμείς να το καταλάβουμε ;
Η επόμενη φορά που θα σκάσει θέμα σαν αυτο του βόθρου πρεςς-γρ δεν αργεί.
Θα ξανασυμβεί και μάλιστα σύντομα, έχω την διαίσθηση οτι δεν κάνω λάθος. Και μάλιστα και πάλι δεν θα αποδειχθεί κάτι όπως ενας εκβιασμός αλλα αντι αυτού θα παγιδευτεί κάποιος που πολύ κουνιέται και θέλουν να τον ταπώσουν.
Στο μεταξύ ο τρόμος φυτεύτηκε. Αν πει ενα παιδί στη μάνα του οτι έχει μπλόγκ, η κακομοίρα θα χεστεί, νομίζοντας οτι το παιδί της καταστράφηκε.
Οποία συγκυρία ε ; Το θέμα με το “κακό μπλόγκ” βγήκε αμέσως μετα τον θάνατο του χουντοπαπά. Μεχρι τότε, σιωπή. Επρεπε τωρα να βρεθεί κάτι άλλο, και οποία -πάλι- συγκυρία, ταυτόχρονα θα περάσει μια “μεταρρύθμιση” στο Ασφαλιστικό όπου θίγονται όλοι και οποία συγκυρία -πάλι- οι συνένοχοι συνδικαλιστές θα μας ζητήσουν να βγούμε στο δρόμο για απεργίες ! Η μεγάλη λέρα του τόπου , οι συνδικαλιστές, συνένοχοι με τις Κυβερνήσεις για όσα έγιναν ή δεν έγιναν, μένουν στο απυρόβλητο ως σωτήρες μας. Στην πραγματικότητα κηνυγούν να βολέψει οα καθένας απο αυτούς τον δικό του κ@λο και συνιστώ στους πάντες ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΕΡΓΙΑ. Να πάμε στις δουλειές μας και να εργαστούμε σημειωτόν, φορώντα τρελά ρούχα. Είναι ηλίθιο να πιστεύει κανεις οτι η απεργία είναι λύση.
Συνεχίζουμε με οποία συγκυρία -πάλι- την έρευνα μεσα στη Βουλή για να βρούν τα ηλεκτρονικά ίχνη κάποιων κακών. Δεν τα βρήκαν, το μήνυμα όμως πέρασε προς όλους τους εργοδότες : Προσοχή, οι υπάλληλοί σας μπορεί να κάνουν blogging εν ώρα εργασίας. Παρακολουθήστε τους, στριμώξτε τους. Στην ανάγκη απολύστε και κανέναν επειδή έκανε χρήση του διαδικτύου, άσχετα αν στη δουλειά του ήταν σωστός. Θα φανεί λογικό.
Και κυκλοφορεί κι ενα μανι..πες το. Αυτο και αυτό λέει κάνει ο μπλόγκερ. Ρε ασε πας να δεις αν έρχομαι ;
Δεν υπάρχουν κανόνες και μανιφέστα, αυτά ειναι για τους κουκουέδες. Μανιφέστα και ντουντούκες. Απεργίες και μαλακίες. Μην φοβάστε, σκεφτείτε και κρίνετε μόνοι σας το καλύτερο. Μην πιστεύετε δημοσκοπήσεις, μην βλέπετε ειδήσεις στην ελληνική τηλεόραση, μια γύρα στο Διαδίκτυο και θα ενημερωθείς επαρκώς.
Αλλα για τις δημοσκοπήσεις και την τηλεόραση θα καταπιαστώ μιά άλλη φορά. Τώρα είναι ώρα να ανοίξουμε τα μάτια καλά και να διακρίνουμε τα σκουπίδια απο τα στολίδια. Να ξεχωρίσει η γραφή – διαμάντι απο την γραφή – λάσπη. Να διαδώσουμε όσοι συμμετέχουμε στις διαδικτυακές συζητήσεις, σε άλλους που ΄δεν εχουν ιντερνετ, δεν έχουν mail, δεν ξέρουν, αυτά που εμείς μπορούμε και βλέπουμε καλύτερα.
Βέβαια, η ζωή ειναι έξω και όχι μόνο μέσα. Μόνο που οταν μεγαλώναμε, τα μανιφέστα τα εξέδιδαν οι σωτήρες μας της εκκλησίας και των κυβερνήσεων, της αστυνομίας και όσων ήθελαν το τρίπτυχο “πατρις-θρησκεία-οικογένεια” επειδή αυτό τους βόλευε.
Ελλάδα …μανι χέστο !
