Δικαιοσύνη όποιος θέλει …

Στην Ελλάδα θα τη βρεί.

Εμένα μου λες ;

Αν διαβάσει κανεις μιά υπόθεση που αναφέρεται εδώ  θα καταλάβει πολλά για το πώς λειτουργεί η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα, για το πώς αντι να δικαστεί ενας κατηγορούμενος, βάλλεται η δικαστίνα που μειοψήφισε ωστε να απαλλαγεί ενας κατηγορούμενος.

Μου ζήτησε φίλος να ανεβάσω αυτο το θέμα αν και ειχα άλλα θέματα να βάλω.  Κάθισα και διάβασα και κατάλαβα πολλά και διάφορα.

Αξίζει να πατήσεις και επάνω στις παραπομπές του θέματος στο μπλογκ infopress προς άλλα μπλογκς που εχουν δημοσιεύσει την συζήτηση στην ακροαματική διαδικασία,  την απόφαση της μειοψηφούσας δικαστίνας – Εφέτη και σκέψεις επάνω στο θέμα χωρίς απαραίτητα να συμφωνούν με τον κατηγορούμενο, δηλαδη τον Κ. Πλεύρη.

Εν ολίγοις, ο Πλεύρης δικάστηκε κατηγορούμενος οτι προτρέπει σε βία κατά των Εβραίων. Εγινα δίκη και ενω κανείς δεν απέδειξε οτι το βιβλίο προτρέπει σε βίαιες πράξεις, ο Πλεύρης καταδικάστηκε και στη συνέχεια η μειοψηφούσα δικαστίνα θεωρήθηκε ναζίστρια απο φιλοεβραϊκούς κύκλους.  Ακόμα και να ηταν, το σκεπτικό της απόφασής της ειναι άκρως δημοκρατικό και μπράβο της που ειχε τα κότσια να λειτουργήσει αυτόνομα και ανεξάρτητα.

Αλληλεπίδραση

interhuman

Μακριές ή κοντύτερες γραμμές, χρώματα άλλα.

Ιδιο χρώμα γραμμές που όμως έχουν διαφορετικό προσανατολισμό.

Ετσι είμαστε, γραμμές που τέμνονται. Αραγε εκει που συναντιόμαστε με τους άλλους έχουμε κάτι κοινό ή διεκδικούμε ο καθένας το σημείο τομής για τον εαυτό του; Οι άλλες γραμμές ειναι εμπόδια ή ευκαιρία για να μάθουμε νέα πράγματα ;

Η πορεία μας έχει χαραχτεί απο πρίν ή μπορούμε να αλλάξουμε ομάδα ; Κατεύθυνση ;

Εξι δισεκατομμύρια άνθρωποι είμαστε. Ο καθένας και μία γραμμή. Πάνω στον ίδιο καμβά.