Κι επειδή

Κι επειδή είμαστε άνθρωποι και λάθη κάνουμε, μπορούμε να τα διορθώνουμε κιόλας, ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε.

Μόνο μην κάνεις λάθος διόρθωση γιατι τότε θα έχεις δύο λάθη μαζί.

Κι επειδή μπορεί να μην το αντέξεις, πρόσεχε πολύ.

Αναρτήθηκε στις Πάμε μπροστά. Ετικέτες: , . Leave a Comment »

Mετουσίωση

Η μετάβαση απο μία κατάσταση σε μία άλλη σπάνια γίνεται απότομα, ξαφνικά. Ακόμα και πλάνο να εχει κανείς για το πώς και πότε θα φτάσει σε ενα στόχο, στην πορεία μπορεί να βρεί δεκάδες εμπόδια που θα προκαλέσουν αναβολές, αναπροσαρμογές, καθυστερήσεις ακόμα και απαγορεύσεις με μοιραίο αποτέλεσμα συχνά την αλλαγή πορείας και παρέκκλιση απο τον στόχο.

Tί να πιστέψει κανείς ; Οτι οταν θες κάτι, τότε όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το πετύχεις ή το αντίθετο ;

Βάζω στοίχημα οτι πιστεύουμε για τον εαυτό μας οτι θα πετύχουμε αλλα πιστεύουμε οτι το σύμπαν συνομωτεί υπερ των άλλων.

Η πλάκα ειναι οτι αν βαδίζεις χωρίς σχέδιο εισαι χαλαρός και άνετος αλλα απο την άλλη αν βαδίζεις με σχέδιο τότε εισαι πιο σίγουρος, εχεις μιά αυτοπεποίθηση κι ας ειναι και ψευδαίσθηση.

Οι εποχές αλλάζουν και όλο και περισσότερο πρέπει καθένας να βασιστεί στις δικές του δυνάμεις για να πετύχει κάτι. Ολοένα γίνεται και πιο δύσκολο να βρείς συμμάχους και αυτο θα συμβαίνει μόνο οταν έχετε κοινά συμφέροντα.

Οι στόχοι πρέπει να μπούν απο μικρή ηλικία κι ας φαίνονται τότε άπιαστοι και μακρινοί. Οσο μεγαλώνεις, οι μέρες ΄φαίνονται μικρότερες, οα καιρός περνά πιο γρήγορα και τότε βλέπεις τι προλαβαίνεις να κάνεις και τι όχι.

Η ζωή ειναι μικρή.

Αναρτήθηκε στις Πάμε μπροστά, Χρόνος. Ετικέτες: . Leave a Comment »

Εκρυψα το πρόσωπό μου

Μες στις παλάμες μου κρατώ το όνειρο που ράγισε
το όνειρο που μάτωσε   μ’ εκείνο το φιλί
Κι όπως με κοίταζες γλυκά, ψιθύρισες δειλά ένα γεια
και στη φτωχή μου    την καρδιά έπιασε βροχή

Κι έκρυψα το πρόσωπό μου   για να μην με δεις
μη σου μείνει η εικόνα αυτή και στεναχωρεθείς
Μα όταν έκλεισες την πόρτα     τα χαράματα
τότε ξέσπασα αγάπη μου σε κλάματα

Και φωνάζω τ’ όνομά σου
σπάω πράγματα δικά σου
και το άδικο με πνίγει
που τελειώσαν όλα ξαφνικά

Και με μένα νε θυμώνω
που έκρυψα καλά τον πόνο
και σε άφησα να φύγεις
από τη ζωή μου έτσι απλά

Μες στις παλάμες μου κρατώ το σύννεφο που έμεινε
το σύννεφο που έγινε το δάκρυ απ’ την ψυχή
Θυμήθηκα όσα ζήσαμε, μισήσαμε ή αγαπήσαμε
και στη φτωχή μου την καρδιά πάλι έπιασε βροχή

Κι έκρυψα το πρόσωπό μου…

* Στίχοι τραγουδιού που ερμηνεύει ο Αντ. Ρέμος.

Ετσι, απλά μια ολόκληρη ιστορία μεσα σε λίγους στίχους….

Αναρτήθηκε στις Νοσταλγία, Πάμε μπροστά. Ετικέτες: . Leave a Comment »