Στην αρχή όλοι μοιάζανε. Μετά είδες οτι ο Γιώργος έχει πιο μεγάλη μύτη και ο Σώτος ειναι χοντρός. Μετά ειδες οτι η Βάσω εχει στήθος και οι άλλες όχι. Μετά είδες τον Κώστα και τον Θοδωρή να είναι ψηλοί. Τελικά γίναν απο ενα κι ενενήντα ο καθένας. Σιγα σιγά αυτοί που μοιάζανε μεταξύ τους και συ με αυτούς οταν είσαστε παιδιά, πήραν άλλο σχήμα, άλλη μορφή.
Παρ’ όλα αυτά παρέμενε το συναίσθημα. Δεν μπορεί, θα πονάνε κι οι άλλοι όπως εσύ, θα κλαίνε, θα νυστάζουν και θα θέλουν πράγματα. Πέρασε κι άλλος καιρός και είδες οτι αυτά που θέλεις τα θέλουν κι άλλοι, μα με μία σημαντική διαφορά : Θέλουν και τα δικά σου !
Το τέλος της αθωότητας ήρθε βαρύγδουπα, σαν ήχος απο κύμα πελαγίσιο στο καϊκι στην πλώρη πάνω, με ήχο και δύναμη. Μα εσύ νόμιζες οτι αφου δεν θέλεις κάτι που ανήκει σε άλλον, ούτε εκείνος θα θέλει κάτι δικό σου. Θα προχωρούσε καθένας με τις δικές του δυνάμεις χωρίς να κλέβει, χωρίς να βάζει τρικλοποδιές, χωρίς ψέμματα, αλλα με την αξία του και θα συνεχίζατε να είστε φίλοι ως τον θάνατο. …………………………..ΛΑΘΟΣ ! …. έκανες ενα λάθος ! Εδω ειναι μία ζούγκλα ! Λυπάμαι που το λέω αλλα πήγες στα θηρία με στολή παραλίας.
Για να περάσεις καλά στην ζούγκλα, πρέπει να είσαι ενα θηρίο ! Καληνύχτα φίλε, μικρέ περιπολητή που σου άρεσε να χαζεύεις απο μακριά, νύχτα τα λαμπερά φώτα του λούνα παρκ.
Πιάσε μερικά βότσαλα, ρίχτα στο νερό, ανάσανε. Φτιάξε μιά δική σου όαση στη ζούγκλα, με τους δικούς σου όρους και άσε τις πύλες ανοιχτές σε όλους και φυλάξου όσο μπορείς. Μόνο μην περάσεις τη ζωή σου να φυλάγεσαι, νιώσε λεύτερος.
- Kάπου εκεί …
